Een persoonlijk reanimatie verslag van een burgerhulpverlener

Een persoonlijk reanimatie verslag van een burgerhulpverlener

Het persoonlijke verslag van een burgerhulpverlener over een reanimatie.

Een aantal jaar geleden heb ik mezelf aangemeld als burgerhulpverlener. Daar ik voor mijn werk als beveiligingsbeambte uiteraard mijn BHV+AED certificaat heb en die al met regelmaat voor het werk nodig heb was voor mij de aanmelding bij HartslagNu een logische stap. Als je hulp kan verlenen, waarom dan ook niet in je eigen gemeente.

Door de jaren heen ben ik al een behoorlijk aantal keren opgeroepen geweest, in 90% van de gevallen kon ik ook daadwerkelijk reageren op een oproep. Bij een aantal van die oproepen heb ik daadwerkelijk samen met andere gereanimeerd, in andere gevallen was er vaak al voldoende hulp ter plaatse of was inzet niet meer nodig.

Omdat ik vlakbij de brandweerkazerne woon wordt ik vaak opgeroepen om de destijds énige 24/7 bereikbare AED op te halen. Bij sommige oproepen was inzet niet meer nodig omdat een slachtoffer helaas al was overleden, dit heeft mij aan het denken gezet omdat de AED vaak pas heel laat ter plaatse was.

Samen met een buurtbewoner hebben we in samenwerking met City AED een crowdfunding gehouden voor de aanschaf van een AED in onze wijk, deze AED is er uiteindelijk ook gekomen dankzij alle fantastische donaties van betrokken buurtbewoners.

Omdat er op dat moment nog steeds maar 2 openbaar toegankelijke AED’s in de gemeente aanwezig waren heb ik besloten om mijn beide bedrijfswagens in uit te rusten met een City AED. Onze werktelefoon staat ook aangesloten bij HartslagNu en als onze collega’s in de buurt zijn kunnen zij ook hulp verlenen.

Amper 3 dagen nadat de City AED’s in de auto’s lagen, kreeg ik een melding binnen toen ik onderweg was naar een collega op locatie. Op mijn scherm zag ik dat ik slechts 3 straten verwijderd was van het betreffende adres. Zonder enige twijfel draaide ik de auto om en reed ik naar het opgegeven adres waar ik onder de 2 minuten al ter plaatse was.

Met de City AED uit de auto rende ik richting voordeur, toen ik binnen kwam zag ik een man op de grond liggen. Zoals aangeleerd heb ik eerst nog gecontroleerd op bewustzijn/ademhaling, die was er niet. Terwijl ik bezig was met het aansluiten van de City AED kwam een tweede burgerhulpverlener binnen, aan alles kon ik merken dat het haar eerste keer was dat ze daadwerkelijk bij een reanimatie uit kwam. Ze vroeg me wat ze kon doen, ik vroeg haar om te beginnen met de hartmassage, even twijfelde ze, ik keek haar aan en zei dat ik haar ging helpen. De City AED welke inmiddels aan stond gaf aan “Start met reanimatie” was dit een goed of een slecht teken dacht ik bij mezelf.

Ook een derde burgerhulpverlener kwam binnen, deze heeft extra ruimte in de woonkamer gemaakt en heeft vervolgens de hulpdiensten opgevangen welke net de straat in reden. Twee politieagenten namen de reanimatie van mij over en gaven mij latex handschoentjes, in alle haast was ik die zelf compleet vergeten. De ambulancedienst had mijn City AED inmiddels vervangen voor hun eigen exemplaar. Samen met de twee agenten wisselde we om de paar minuten de reanimatie af. Inmiddels waren we ruim een half uur bezig met de reanimatie en is op een gegeven moment besloten de reanimatie te beëindigen. In alle rust waren we onze spullen aan het opruimen terwijl één van de verpleegkundige de vrouw van de man informeerde. In verband met de privacy kan ik niet alles vertellen wat er in die paar minuten gebeurde, maar de gesprekken en hevige emoties die ik vanaf de gang hoorde komen gingen door merg en been. Nog nooit had ik een reanimatie meegemaakt waar ik zo heftig van onder de indruk raakte.

Thuis aangekomen had ik eigenlijk nog genoeg dingen te doen, maar niets lukte nog die dag, ik kreeg letterlijk niks uit m’n handen. Toen mijn partner thuis kwam ging het langzaam weer wat beter, ik was tenminste niet alleen en ik had eindelijk een luisterend oor. Terwijl we ’s avonds aan het zappen waren kwam het TV programma van Geer & Goor voorbij welke uiteindelijk op bleef staan. De verhalen van die eenzame ouderen die hun partner zijn kwijtgeraakt greep me zo hard aan met wat ik vandaag had meegemaakt dat ik spontaan in huilen uitbarstte.

Gelukkig heb ik goede steun thuis en praten we veel. Maar ook City AED en de politie boden nazorg aan. Het is absoluut niet mijn bedoeling als burgerhulpverlener om met mijn ervaringsverhaal andere te ontmoedigen, juist niet! Het belangrijkste wat ik jullie met mijn verhaal wil meegeven is dat je niet moet blijven lopen met heftige gebeurtenissen/oproepen. Ik dacht ook dat ik behoorlijk sterk was, maar vroeg of laat lopen breken we allemaal en kunnen we allemaal als een klein kind huilen. Sla de geboden hulp nooit af maar praat erover als je daar behoefte aan hebt, het heeft mij enorm geholpen om deze inzet een plaats te geven.

– Dylan Raats –

Nawoord

Dit verslag is zodanig geschreven dat het slachtoffer niet te identificeren is.
Het persoonlijke verslag is door ons geverifieerd op feitelijke juistheid en niet herschreven. Dit verslag wordt met toestemming van de schrijver ook door ons gedeeld om een reanimatie ervaring te delen onder (toekomstige) burgerhulpverleners.

We zijn Dylan enorm dankbaar voor zijn inzet en  zijn moed om zijn persoonlijke ervaring onder burgerhulpverleners te delen.

Stichting AED Platform Nederland